Şimdi dünya herkesten yapılmış bir gönül yorgunluğu. Şimdi dünya soğuk… İnsan büyüdükçe ayrılıyormuş sevdiklerinden. İnsan güzellikten önce korkuyu görüyormuş. Şimdi dünya, eşiklerde bir salkım gözyaş...
Sakız Hanım anlatıyor… Sevdiğim,Ezelim,Ah benim ebedim…Bir gül ki, gülsün kalbim.Haydi! Yüzümüzü denize dönelim… Gül sen, gülsen ne olur?Bir damla gözyaşına, Dökülür yaprağım, dalım paramparça o...
Dün Beşiktaş’ta oturmuş kahvemi içerken, duvarın birinde bir yazı çarptı gözüme; “İsimler birer kelime sadece ve kelimeler ne anlama gelir ki…Gözlerimiz isimlerimizdir…”FAIRUZ Kaldır...