Mimoza Zamanı
Göz alır, neşe saçar güneşi hatırlatan sapsarı saçını şöyle bir açtığında. Bütün yıl özlemle beklenir. Ancak Mart’ta salınır sokaklarda. Dokunmaya kıyamazsınız, hemen başını öne eğer, kolllarını kapatır, saklanır.
İnceciktir, kırılacak dökülecek sanırsınız ama çok güçlüdür, kolay kırılmaz. O fırtınalara dayanıklıdır, meltemle dans eder, buğulu ve nefis kokar.
Onun ismiyle ne şarkılar söylendi, ne şiirler yazıldı…
Canımı yoluna koyduğum
Mimoza çiçeğimsin
Öpüp okşayamam ben seni
Mimoza çiçeğimsin…
“Mimoza” baharın güzel kızı…
Çoğumuzun da bildiği gibi “Dünya Kadınlar Günü” nün başlangıç noktası; 1857’de ABD’de, konfeksiyon ve tekstil fabrikalarında çalışan 40 bin işçinin insanlık dışı çalışma koşullarına ve düşük ücrete karşı başlattığı grev, grev kırıcı polisin kanlı saldırısı ve o saldırıda ölen, çoğu kadın 129 işçi. Bu işçiler, 1910 yılında 2. Enternasyonale bağlı kadınlar toplantısında gündeme gelmiş. Sonunda 1977 yılında Birleşmiş Milletler, 8 Mart’ın ”Dünya Kadınlar Günü” olarak kutlanmasına karar vermiş.
Şimdi gelelim bu iki ayrı konunun kesiştiği noktaya…
İtalyan kadınlar, 1925′de belediye seçimlerinde oy kullanmaya başlıyor ve ilk kez 1946’da genel seçimlere katılıyorlar.
İtalyan Kadınlar Birliği kadınları simgeleyecek bir çiçek düşünmeye başlıyor. Savaş yeni bitmiş ve aylardan Mart. Kıştan yeni yeni çıkılmaya başlanılan bu ayda çok az çiçekli bitki mevcut ancak Roma’nın tepeleri sapsarı bu mevsimde. Mimoza da çok narin görüntülü ama hâlâ soğukların da devam ettiği bu zamanda cesur ve güçlü bir şekilde açan bir ağaç çiçeği. Narin görüntülü ama güçlü, sarı rengiyle hayatı, küçük küçük durmadan açan çiçekleriyle devamlılığı ve sonunda doğada varlığının tüm güzellik ve görevlerini tamamlayıp, dünyadan kuruyup, uçuşarak ayrılışıyla, ismi ve kokusuyla akıllarda kalışıyla “kadını” çok iyi bir şekilde temsil ediyor mimoza. Sonuç olarak İtalya’da bu günün simgesi mimoza kabul ediliyor ve her Mart’ta kadınların yakalarını, masalarını, evlerini mimozalar süslüyor. Böylece o günden itibaren önce İtalyanlar kadınlar için daha sonra da yayılarak tüm ülkelerde Dünya Kadınlar Günü’nün sembolü oluyor.
Tek bir güne sığdırmak mümkün değildir kadını. Ne kadını, ne emeğini, ne sabrını, ne sebatını, ne üretkenliğini ne de hayata kattıklarını.
Küçümsenen, ilk fırsatta söylenilen değil, değer verilen… Dövülen, sövülen değil, baştacı edilen, taciz, tecavüz edilen değil, sevgi gösterilen olmalıdır kadın. Emeği yok sayılan, görmezden gelinen değil, değerlendirilip yüceltilen, bunun için destek verilen, geride tutmaya çalışılan değil, donanımını yüksek tutmaya çalıştığın olmalıdır kadın. Bu da ancak sürekli ve kaliteli eğitimle olacak. Kadın hayata kazandırılacak. Çünkü o kadın yarın evladını, ailesini, mahallesini, ülkesini, bu dünyanın geleceğini büyütecek, büyütürken de şekillendirecek.
İnanıyorum ki, bir gün tüm bunları yazmaya çizmeye gerek kalmayacak. Hatta; elinin hamuruyla erkek işine karışma, dili/eteği uzun aklı kısa… gibi sözler, kadınlarla başlayan küfürler, cümleler söylenmeyecek. Erkek egemen dilin yıkıcılığından da vazgeçilecek. Kadının arkada tutulduğu yada kullanıldığı günler bitecek, kadının o mimoza gibi çevreye saçtığı ışığı, pırıltısı, kokusu söndürülmeyecek, kadın ve erkeğin yan yana, omuz omuza durduğu günler gelecek.
Hep yazdım, kendimce…
Bazen kısacık cümleler, bazen uzun sayfalar…
Küçük sözleri, duyguları, durumları bir cümleyle,
Ki benim için anlamları büyük diye…
Söz uçar da yazı kalır diye…
Sevdiklerime yazdım unutmasınlar diye,
Kendime not, geleceğe mesaj, hatırlatma, uyarı…
Hatırlayayım diye
Benden bir iki cümle kalsın diye.
Masal okul sırasında yazılıp silinen cümlelerle başlamış
Bilememişim…
“Sende bir sürü şiir vardır, göndersene…” cümlesiyle devam etmiş…
Ruhumun martıları o gün uçmuş işte mavilere…
Şimdi de bazen şiir, bazen yazıyla devam ediyor bu yolculuk,
Kendi halinde…
Açık, koyu, soluk, canlı…
Ama mavice…
