Şehir Trafiği
Şehir trafiği gibiydim, şehir yollara kusuyordu, ben kendime.
Hayatımı bir bavul gibi elimde taşıyordum. Ben uzağımda olan herkesi en yakınımda hatırlayıp, hafızamı da bir çanta gibi taşıdım.
Görmedikçe hatırlamak benim sınavımdı. Yeryüzünün döküntüsü değil miydik hepimiz?
Merhaba ben Melike,
Gemiler yolda, gemiler yorgun… En çok yol aldıkları yorarmış insanı, büyürken büyüttüklerimden kol düğmesi ve broş yaptım kendime, hepsi çok yaratıcı, yıldız oldum, kendime teşekkür ederim.
Hayatta en güzel yanım; sevmeyi iyi bilmek oldu, hep oradan oldu çatlaklarım daha çok sevmeyi öğrenmek içindi, teşekkürler.
Bekle…
Hisler ve hareketler arasındaki farkı kavrayabilmek için hayatımın üzerinde dans ediyorum.
Yazarak kendimi anlatabilmek, anlatamadıklarınızın ruhu, kalemi olmak istiyorum.
Tanıdık ruhlar birbirlerini bilirler, kalem de bunun en güçlü halidir.
Yeryüzünün döküntüsü olmak… öyleyiz değil mi?