Kendimden çıktım yola
Vardım kendime
Yolun altını üstüne getirdim tabanlarımdan silkeledim.

Usulca içime çekildim , affetmenin kıyısında kendimeydi seyirim.
Başımı ruhuma yasladım
Kalemi kılıca
Kılıcı kendime sapladım.

Ruhum direnişinde usul usul akıyor
Ateşli bir sabırla kendime

Ağaçlara sarılıyorum bir bedenin kucağında
Yarası kabuk bağlayan ağacının dibinde
Titreyen yaprak
Ağacın şarkısı

Söylemeyin adımı
Biliyorum ,
Duyuyorum ,

Dallarımı sarsıyor yeryüzünün döküntüsü.
Şimdideyim
Telaşlarım yok
Korkusuz
Sakin
Saçlarım şahit bana.