Dün akşam Bursa Timsah Arena’da İtalya karşısında alınan 4-1’lik yenilgiyi bir kenara bırakalım. Çünkü skor tabelası, sahada izlediğimiz tuhaf manzarayı anlatmaya yetmiyor.

Bir tarafta oyunun her anına yetişmeye çalışan Arda Güler… Diğer tarafta sanki maça değil, maçı izlemeye gelmiş bir takım. Hani halı sahada biri topu kaptırır da hemen “Ben defansa geçeyim mi?” diye sorar ya; bizim takımın bazı anları tam öyleydi.

Dün gece sahada 22 futbolcu vardı, evet. Ama Türkiye adına oyunu kurmaya, rakibi durdurmaya ve takım arkadaşlarını harekete geçirmeye çalışan tek bir kişi varmış gibi görünüyordu: Arda.

Arda oynadı, takım seyretti

Maçın daha ilk yarısında İtalya savunma arkasına sarktı. Bastoni geldi, vurdu, gol. Ardından Frattesi ceza sahasına rahatça girdi, yine gol. Sonra Kayode penaltı noktasında neredeyse tek başına kaldı ve skoru 3-0’a taşıdı.

Dakika 27. Tabelada 0-3.

Üçüncü golden sonra kamera Arda’yı gösterdi. Kollar havada, arkadaşlarına bir şeyler anlatıyor, itiraz ediyor… Yüzündeki ifade yalnızca maçın gidişatına duyduğu öfke değildi. Lisede grup ödevini tek başına hazırlayan, sunum günü arkadaşlarının adını slaytta görünce “Siz bu çalışmaya nerede katıldınız?” diye sormamak için kendini zor tutan öğrencinin çaresizliği vardı.

Arda topu geriden aldı, rakip geçti, kanada açıldı, oyunun yönünü değiştirdi. Yere düştü, kalktı, bir kez daha müdahaleyle durduruldu, yine ayağa kalktı. Takımın temposunu yükseltmeye çalıştı. Pas isabeti yüzde 87’ydi, 62 pas attı. Ama topu aktardığı yerde çoğu zaman oyun da duruyordu.

Sanki Real Madrid antrenmanından çıkıp yanlışlıkla başka bir maça gelmişti. Etrafındaki herkesin aynı hızda düşünmesini beklemek haksızlık olabilir ama en azından aynı oyunun içinde olduklarını hissettirmelerini beklemek çok da fazla değil.

Savunmada nezaket, orta sahada sessizlik

İtalya ceza sahamıza girdiğinde savunmamızın verdiği tepki, kırmızı ışıkta duran örnek vatandaş gibiydi: Kimse acele etmiyor, kimse araya girmiyor, herkes sırasını bekliyordu. Kayode ve Esposito rahatça paslaşırken bizim oyuncuların yüzünde sanki “Müdahale etsek ayıp olur mu?” düşüncesi okunuyordu.

Orta sahada da manzara pek değişmedi. Salih ve Orkun, İtalya’nın temposunu karşılamakta zorlandı. Rakibe baskı gecikti, Arda’ya destek gelmedi. Bir noktadan sonra orta saha mücadelesi, yürüyen merdivende ters yöne çıkmaya çalışmak gibiydi. Çok hareket varmış gibi görünüyor ama kimse bir yere varamıyor.

Son vuruşlarda ise gecenin özeti saklıydı. Arda, 80. dakikada üç rakibin arasından sıyrılıp ceza sahasına girdi ve pozisyonu Kerem’e hazırladı. Kerem’in vuruşu Bursa semalarına yükseldi.

Arda pozisyonu çizdi. Bizimkiler resmin üzerine çay döktü.

Bir yetenek, on kişilik yalnızlık

Barış Alper’in ikinci yarının başında attığı gol tabelayı 1-3 yaptı. Belki kısa bir umut doğdu. Fakat İtalya çok geçmeden Esposito’yla karşılık verdi ve maçı yeniden kontrolüne aldı.

Yine de bu maçtan geriye yalnızca skor kalmadı. Arda’nın futbol aklı, topu ayağına aldığında oyunu birkaç hamle sonrasıyla birlikte görebilmesi ve pes etmeyen hâli de akıllarda kaldı. Ama onun bu çabası, takımın geri kalanındaki dağınıklığı daha görünür yaptı.

Bir takımın bütün yükünü tek oyuncuya bırakırsanız, o oyuncu ne kadar yetenekli olursa olsun bir yerde yorulur. Futbol tek kişinin gösterisi değil; pasın karşılık bulduğu, koşunun görüldüğü, hatanın birlikte kapatıldığı bir oyun. Arda’nın etrafındaki takım bu bağlantıları kuramayınca, ortaya bir mücadeleden çok yalnız bir çırpınış çıktı.

Maçın sonunda İtalyan oyuncuların Arda’nın yanına gidip elini sıkması, ona saygı göstermesi boşuna değildi. Onlar da sahadaki emeği ve yeteneği görmüştü.

Arda dün gece Bursa’da kaybetti. Ama kendi oyunuyla bir kez daha kazandı. Takım ise bize skorun ötesinde şu soruyu bıraktı: Bir orkestranın şefi bu kadar uğraşırken diğer müzisyenler hâlâ notalarını mı arıyordu?

Çünkü şef ne kadar iyi yönetirse yönetsin, bando nota bilmiyorsa geriye müzik değil, gürültü kalıyor.