HAYALİMDEKİ…

Kalem olmak isterdim; yazdıkça sivriliği körelen, dokunduğum her yere izimi birakabilen, tükenene kadar inadına devam eden…

Ama o kadar kolay değil işte. Bazen bambaşka bir şehirde, önceden hiç tanımadığım insanların arasında kendim gibi olabilirken, bazen yaşadığım şehirde, milyonlarca senedir tanıdığım insanların arasında yabancı gibi kalabiliyorum.

Kolay olanı ben mi hiç tercih etmedim, ya da zor mu gelip beni buldu bir ömür hiç bilmiyorum. Çoğunlukla tüm hızıyla akan bir nehir kadar çılgın, azınlıkla da musluktan damlayamadan öylece kalan ufak bir su taneciği gibi sallantıdayım.

Eğer ki bu aptal gururum izin verseydi kaçmam için, bir an bile düşünmeden pes eder, arkama bile bakmadan koşmaya başlardım.

Ağabeyim “Babamdan bize kalan tek miras gururdur ” der.

GURUR!

Ne havalı bir kelime öyle değil mi?

“Faydasını gördün mü?” diye sorarsanız eğer, yalan söyleyemem gördüğüm oldu. Ama genellikle sonu zararla sonuçlandı.

Ben kalem olmak isterken unuttuğum birşey vardı çünkü; kalemi tüketen kalemtraşın varlığı…

Beni tüketebileceklerini anladığım anda, dedim ki kendi kendime; “madem en sonunda tükeneceksin, tüketecekler seni, bari öyle bir sivril ki sayfaları parçalaya parçalaya tüken. Senin izlerini silecek silgi bulamasınlar”

Bunu sizinle paylaşmak istememin sebebi; inandığınız şey uğruna, yürüdüğünüz yoldan sizi geri çevirmek isteyenler olacaktır.

Asla pes etmeyin!

Doğru veya yanlış kime ne! O yol sizin seçiminiz.

Tükenecekseniz de; bu bir bitiş değil, yenilenişinizin başlangıcı olsun.

Şale Köse

1973 Manisa doğumluyum. İşletme Fakültesi mezunuyum. Otuz seneye yakın özel sektörde görev aldım. Kariyerimin son 15 senesini yüksek öğrenim yurt müdüresi olarak tamamladım. Basılmış bir adet kitabım bulunuyor. Bazı dergi ve blogların yazarıyım. Bir defter ve bir kalemle hayatın anlamını buldum.