RÜZGARLAR ŞEHRİ
(Elimden ne gelirse, daha doğrusu kalbimden ne gelirse, ne giderse)
İstemenin gücünü gördüm, görürüm her zaman. Herkes de görmüştür elbet.
Bir rüzgar çıkar, sözlerimi kalbine taşır, kapıları çarpa çarpa girer içeri.
-Hoşbulduk-
Bulut dağlarının üstüne bastım, ayağım kaydı. Hay Allah
Beni karşılamana gerek yoktu. Ben yolumu bulurdum. Aşağı doğru epey mesafe vardı nasılsa.
Evimde oturuyordum, kalbini kırıyordum odaların. Odalar küsüyordu bana. Ben de annesinin eteğine sığınan çocuk gibi sığınıyordum geceye, odalara sığmıyordum, gidiyordum. Ardımda evimin ışıklarını bırakıyordum, sönüyorlardı.
Ateşler tutuşuyordu alnımda, tek başıma hastalanıyordum, nazlanmıyordum, ne yapacağımı bilemiyordum, kuş olup uçuyordum, konuyordum bir dala, daldan dala konuşuyordum, artık bıkmıştı herkes benden. Ama ben canımın parelerini özlüyordum.
Belki ileride seveceğim her şeyi siliyordum. Kimse bunu bilmiyordu, o yüzden üzülemiyordu. İçimin içi… ah diyordu. Gelmiyordum, gidiyordum, bilmiyordunuz bunu.
Uyuyamıyordum!
Uyumak istemiyordum daha doğrusu…
Sabah olmasını istemiyordum, oluyordu…
Ben ne diyordum, ne oluyordum böyle. Anlamıyordun, anlamalarını kapatıyordum. Kilitliyordum kendimi, anahtarını denize atıyordum, bulamıyordun, ağlıyordun. Umursamıyordum.
Büyüyordum. Kaplıyordum.
Kapaklanıyordum, kalkmıyordum.
Bakıyordum. Gözlerini göremiyordum. Kirpikler damlıyordu gözlerinden.
Akıyordum hayat gibi, nehir olup denize dökülüyordum.
Balıklar gibi güneş doğduğu vakit huzursuz oluyordum (sahi bu yosunların ne işi vardı aramızda)
Çırpınıyordun, korkuyordum.
Başka şehrine taşınıyordum dünyanın kısa bir süreliğine, rüzgarıyla ünlü bir şehrine. Herşey yerine geliyordu, ben kendime geliyordum.
-Hoşbulduk-
Ben kendimi tanıyordum, böyle oluyordum gerçekte. Unuttuklarımı buluyordum hallerimin. Kendimin tatlı bir versiyonunu görüyordum.
Geri dönmek istemiyordum, tâki orada, geride… iki kuş çırpına çırpına kalbime çarpıyordu…
Biraz sessize alıyordum hadiseleri. Güzel oluyordum.
Doğru buluyordum.
Biliyordum
Rüzgar!
ve
Şehir!
Hoşbulduk!
Sehercanım, her bir kelimesi içime işleyen ve dokunan bu yazıda her zamanki gibi sanatın ve duyguların kolkola uyumla geziyorlar. Senin her durumdan kendine güzellikler kattığın ve bugün bulunduğun yerden de o güzelliklerle yuvaya döneceğin aşikar. Kendine ve dünyaya açılan her yolun açık olsun.
Gülseher Hanımcım, evi geride bırakıp rüzgarlı bir şehre sığınırken hissettiğin o yorgun savruluş, insanın kendi ruhundan kaçamayışını çok net hissettirdi. Bilinmezliğin ortasında kalbin birdenbire hatırladığı o iki kuşun çarpışması, kaçışın değil aslında kendine varışın en dürüst anıydı. Elleriniz dert görmesin, iyi ki yazıyorsunuz.
Gülseher Hanım,
Metindeki o sersemletici savruluşun ortasında yere düşen anahtarın çıkardığı metalik ses kulaklarımı tırmaladı.
Gülseher Hanım, evdeki o eşyaların bile sahibine küstüğü anları anlatışın insanın içine işliyor. O yalnızlık hissi hiç bitmesin istedim.
Gülseher Hanım,
Yazının ortasında parantez içinde beliren o sessiz itiraf, dışarıdan ne kadar savruk görünürse görsün insanın kendi içinde ne kadar hassas bir terazi taşıdığını çok net hissettirdi. Kaleminiz hep böyle içten yazsın.
İçsel bir yolculuğun ve uzaklaşma isteğinin bu denli yoğun hissedildiği anlarda, geride bırakılanlarla kurulan bağlar insanın kendini bulma sürecini nasıl etkiler?
Gülseher Hanım, yazınızın bana evden kaçış hissi veren o odalardan uzaklaşırken aslında insanın kendi iç sesine sığınma hissini verdi. Hafızadaki mekanlar değiştikçe ruhun o sert rüzgarlarla nasıl terbiye olduğunu izledim.
Gülseher Türkdönmez Rüzgarlar Şehri adlı yazısında içsel bir yolculuğu ve bu yolculuğun getirdiği savrulmaları kendine has bir duyuşla ele alıyor. Metin, yazarın aidiyet arayışını ve zihinsel duraklarını doğanın imgeleriyle harmanlayarak okura aktarıyor. Mekan değişimlerinin ruh halindeki yansımaları, anlatının merkezindeki rüzgar motifiyle güçleniyor. Paragraf genelinde hakim olan akışkan dil, bireysel bir arınma çabasını ve bu sürecin getirdiği kabullenişleri sade bir atmosferde yansıtıyor.