ANNEM

Annem Ankara’da
Ben buradayım, uzaklarında bir yerlerde
Annemle artık konuşmuyorum telefonla,
Kelimeleri ağzında dolaştıktan ve
Anlaşılmaz hale geldikten sonra konuşmuş sayılmayız.
Belki de gitmem gerekir,
Telefonla olmuyorsa, ayağına gitmem gerekir.
Ellerinin melteminde saçlarımı karıştırmak gerekir.
Gözlerinin merhametinde yıkanmak,
Dizlerinin bağında uyuyup uyanmak…
onlar
çok eskidendi, eskiden de uzak….

Hasret yurdunda savruldum
kolsuz kanatsız.
Şımarmak istiyor insan bazen yerli yersiz,
kınamasız,
Avuçlarından öpülmek
ve sevilmek karşılıksız….

Anne!
al kollarında uyut beni, çocukluğumun kıyısında,
Yalnızlıktan ve özleminden nefret ediyorum.
Biliyorum özlem değil artık onun adı
Yoksunluk
Sığınamamak
Sanki küsmüşsün gibi…

İçimin sokaklarında bir çocuk koşturuyor yalınayak
sesinle dönüyor eve…
Artık dönülecek ev olmaması gibi bir şey
yokluğun…
Sanki küsmüşsün gibi…

Oysa anneler küsmez bilirim
Mezartaşları küsmez…
Orada bekler sürekli…. çiçekli sinesiyle…
Bir ağaç gölgesinde…

Gülseher Türkdönmez

Mevsimlerin kızı Eylül…
Eylül’ün ise en bebek saati…
Ankara’da…
Bir Seher Vakti doğmuşum…
Çok seher vakitleri görüp günler devirmişim,
Büyümüşüm, büyürken düşüp kalkmışım,
Hayatı sevmişim herşeye rağmen,
Hayatın bir okul olduğunu, sevinçler, kederler, başarılar, başarısızlıklarla dolu, ama herşeyin geçici olduğunu görmüşüm…

Geçici olan bir çok şeyi yazarak kalıcı kılmışım, yazmayı ve okumayı çok sevmişim..

Ne yaparsam yapayım aşk’la yapmayı seçmişim… dil’den değil kalp’ten olsun diye cümlelerime çok özen göstermişim.

Sevmişim, sevilmişim, en çok aşk’ta takılıp kalmışım… evlat tatmışım, iyi evlat olmaya çalışmışım, vatanımı, bayrağımı çok sevmişim… İstanbul’a hayran kalmışım, böylece şehirlerin en güzelinde yaşamayı seçmişim…

Halen dostalarımın ve ezelden beri var olduklarını düşündüğüm dostluklarımın tadını çıkarmaktayım…