KİMDİR KADIN?
Kadın, kadın dediniz
Nerede tutacağınızı bilemediniz
El üstünde tutanınız da oldu, kıyamadan
Yer altına gömen de oldu görmeye dayanamayan
Can suyu gibidir kadın
Değmeye görsün bir zerreye
Can verir evine, sevdiğine
En ruhsuz eşyaya bile
Kadın hissedendir
Ya teslim olur kırılır
Ya kırılacağını hisseder
Kalbini baştan sarar, yapıştırır.
Toplayandır kadın
Evini toplar, işini toplar
Yüzünü, gözünü, saçını, başını
Herkesin arkasını toplar
Çiçektir kadın, büyükçe bir demet…
Her renkten, her kokudan, içinde barındırır
Bir gün dikenini batırır
Bir gün dünyanı güzelleştirir, canlandırır .
Ne dersen de vazgeçilemeyendir kadın
Seni beni doğuran, büyüten, besleyen, yürüten
Kızkardeşin, aşkın, eşin, kızın, arkadaşın
Anlamıdır, olmazsa olmazıdır hayatın …
Hep yazdım, kendimce…
Bazen kısacık cümleler, bazen uzun sayfalar…
Küçük sözleri, duyguları, durumları bir cümleyle,
Ki benim için anlamları büyük diye…
Söz uçar da yazı kalır diye…
Sevdiklerime yazdım unutmasınlar diye,
Kendime not, geleceğe mesaj, hatırlatma, uyarı…
Hatırlayayım diye
Benden bir iki cümle kalsın diye.
Masal okul sırasında yazılıp silinen cümlelerle başlamış
Bilememişim…
“Sende bir sürü şiir vardır, göndersene…” cümlesiyle devam etmiş…
Ruhumun martıları o gün uçmuş işte mavilere…
Şimdi de bazen şiir, bazen yazıyla devam ediyor bu yolculuk,
Kendi halinde…
Açık, koyu, soluk, canlı…
Ama mavice…
