Ağaçlarını yaktığım ormanın ortasında dönüp duruyorum. Yolları kendine kapalı bir dağ gibiyim. Kocaman, kocaman… Ormanın ortasında bir Dağ. (ağaç yok, çiçek yok, yaprak yok gibi tasvir edeyim. Var elbet de ben yok diyeyim)
KILIÇ VE ÖZÜM

Nasıl gidiyor İstanbul?
Ben yokum farkında mısın.
Adına hasret diyorlar, gurbet diyorlar, uzak diyorlar. Hepsine birden evlat diyorlar. Arta kalanı hoşluk.
Kılıç gibi yatırdım tam ortasına iki şehrin
hüznü (o benim işim)
Bir garip adetler edindim, koşturuyorum, bekliyorum, gülümsüyorum, konuşuyorum tanımadığım insanlarla. Daha öncekilere benzemeyen bir ben var bende benden içeri.
Odanın kapısından koridora bakış, dünyaya bakar gibi.
Koridorlar uzayıp giden nehir gibi, sonunda deniz olmayan. Şehrim değil sonu, ülkem değil, evim değil.
Gökyüzüne bakarak dua ediyorum, gökyüzü ortak kaderimiz. Gökyüzünün yeryüzüne oranı ne olaki? Gökyüzünden iner gibi bir gece çabuk gelir ve şarkılara doymaz mı insan,
Ağaçlarını yaktığım ormanın ortasında dönüp duruyorum. Yolları kendine kapalı bir dağ gibiyim. Kocaman, kocaman… Ormanın ortasında bir Dağ. (ağaç yok, çiçek yok, yaprak yok gibi tasvir edeyim. Var elbet de ben yok diyeyim)
Rahat mıyım aslında? Evet!
Derdim ne o zaman? Çok şükür bir derdim yok diyeyim, kendime acılı şarkılardan dert yaratıyorum diyeyim, yalandan şair oluyorum diyeyim, şiire bahane olayım diyeyim, ne dersem diyeyim ben anlatamayayım siz anlayın.
İncinmişsin dese doktor bana, çare olarak buraya yollasa gibilerinden burada olayım.
Ve
Kelimeler döneniyor içimde. Her bir kelimenin kalbinde kılıç uyuyor.
Özlem kelimesini ele alalım. Kılıçla ortasından kesiyorum, Öz’üm kalıyor benim tarafta…
Ay tutulması gibi bakışlar her tarafta. Kılıç gibi keskin.
(Gel de şimdi parantezle girme araya. Nedir bu Kılıç’la derdim. Dün gece birdenbire aklıma takıldı bu kelime. Vardır bir hikmeti dedim. Vardır benim de bilmediğim bi meali. Yaz o zaman dedim. Yaz bakalım, ne çıkacak.)
(Ha bir de; en sevmediğim şey aslında yazıya attığım başlığı yazı içinde kullanmak, hele hele bir kelimeyi birden fazla ve sürekli kullanmak. Bu kılıç neyin nesiyse dolandı dilime bir şarkının nakaratı gibi. Bu seferlik böyle olsun mu?)
Ey her yazdığımı ruhlarıyla okuyanlar bu seferlik böyle olsun mu?
Kılıç’ın tanımına baktım şimdi, belki bir ipucu yakalarım, bu ani gönlüme düşüşü, dilime katılışıyla ilgili.
Demirin ateşle imtihanı mı diyeyim, demirle ateşin buluşması mı diyeyim, demir, ateş ve su mu diyeyim? En iyisi bi canlandıralım gözümüzle, kulağımızla; ateşle dağlanmış demirin dövülüp dövülüp, suya daldırılışı ve çıkan ses. Sonrası estetik. Sonrası ölüme aracılık, sonrası asalet, sonrası güç kuvvet, sonrası belki adalet belki haksızlık.
Bana niye çıktı geldi bu kelime. Neyine alet etti beni bilmiyorum. Demir miyim, ateş miyim, su muyum? Hepsi birden miyim? Demir, ateş ve su muyum? Haksızlık mıyım? Adalet miyim? Neticede Kılıç mıyım? Keskin miyim?
Deli miyim neyim? Ah delilik sen ne güzel bir ayrıcalıksın.
Bu kadar kılıç lafı yeter, artık kılıç gibi kesip atmak gerekir bu yazıyı. Hadi bana eyvallah, biraz kılıçtan geçireyim taşını toprağını, bu rüzgarına yandığım şehrin.







Gülseher Hanım,
Kelimelerin anlamını ortadan ikiye bölme çabanız, zihnin o anlık savruluşunu ne kadar da net ele veriyor. Aslında demiri döven ateş değil, insanın kendi sesine çarpan o ani merak hissi.
Gülseher Hanım, yazının sonundaki o demir dövülme sesini zihnimde yankılandırmanız beni de o örsle ateşin arasına fırlattı.
Gülseher Hanım, Şehrin kargaşası içinde sessizleşen o koridorlar, insanın zihnindeki yankısız boşlukları doldurmak yerine daha da derinleştiriyor. Fiziksel olarak bir yerde bulunmak ile ruhen oraya ait olmak arasındaki uçurum, bazen atılan her adımı anlamsızlaştırır.
Gülseher, koridor penceresinden dışarı bakarken camda yankılanan kendi yüzünü izleme anınız, insanın en kalabalık yerinde bile nasıl sessiz bir adaya dönüşebildiğini gösteriyor. Zihninizdeki o keskin seslerin ortasında bulduğunuz o sakin sığınak gerçekten çok etkileyiciydi. Kaleminiz hep böyle içten yazsın.
Gülseher Türkdönmez imzasını taşıyan bu yazıda, uzaklık hissi ve zihni meşgul eden kavramların iç dünyadaki yansımaları samimi bir tonla ele alınıyor. Peki, insanın kendi içindeki keskin yönlerle yüzleşmesi ve kelimelerin ardındaki anlamları sorgulaması ruh halini nasıl şekillendiriyor?
Gülseher Türkdönmez Kılıç Ve Özüm adlı yazısında İstanbul özlemini ve yabancılık hissini kendine has bir iç ses akışıyla ele alıyor. Metin boyunca kılıç kelimesinin etrafında dönen çağrışımlar, yazarın anlık zihinsel yönelimlerini ve sorgulamalarını doğrudan okura yansıtıyor. Parantez içi açıklamalar ve akışa müdahale eden doğaçlama sorular, anlatıma samimi bir deneme dokusu kazandırıyor. Şehir, mesafe ve aidiyet kavramları, yazarın ironik ve keskin diliyle harmanlanarak özgün bir ruh haline dönüşüyor.