MASKELİ BALO
Ne kadar hızlı yavaşladık,
Sanki çok zaman önceydi, zamandan ayrılmış bir ömrün yeni versiyonunu yaşar gibiydik…
Bir baloya davetliydik dünyacak,
ve en ilginç giysilerimizi giymemizi istediler.
ve…
hepimiz maske taktık, bir örnek olduk, kimse kimseyi tanımaz oldu,
gözleri güzel olanlar, anlamlı olanlar, güzel bakanlar ödülü kazandı.
Maskelerin altında yürüyen hayatlar, kendi kıymığını kendi çıkarmaya koyuldu…
Hatıralar seyreldi zamanla. Zaten onları yoğun (çoğul) yapan bizim inatçı zihnimizdi…
İnsanın can’ı ne demekse günlerin an’ı da o demekti… An; bir nevi can’dır, canlı olan tek vakittir.
Şifa niyetine dinlenen ezanlar vardı, aheste aheste okunan sabah ezanının içine sindirdiğini söküp alırcasına, alelacele okunup biten akşam ezanları…
Bazen savunmada top koşturursunuz sadece… hayatın içinde… eski’yen herşeyin yerine hızlı hızlı yeni şeyler koymak için sağa ve sola doğru…
Yaşlandıkça gözler eskir, bakış açısı ise büyür ve genişler ve yenilenir…
(yaşlanmış bir mekan ve zaman olgusu içinde olmak da ayrı bir konu)
İç’ten ve samimi olan herşeyi bir maske’yle perdeleyip koşar gibi girdik balo’nun başladığı o dev salon’a… altın varaklı kapılardan geçip, sahte ışıkların altında tek başına dansa kalkıştık…
Sessizce değil, konuşmalarımızdan ritm yaparak oyunu sürdürdük…
Konuşmalıydık, artık başka türlü duygu karşı tarafa geçemiyordu… çünkü ağız mimiklerimizi örtmüştük.
Ses de yanıltabiliyordu oysa… içinizdeki müziğin arkasına saklanabiliyordu çoğu kez…
Benim herşeyi farkettiğim gibi herkes herşeyi farkediyor muydu? Merak ediyordum. Gece de beni farkediyor muydu, benim onu farkettiğim kadar… ben herşeyi merak ediyordum.
İç dünyamızın sinema salonunda ne filmler dönüyordu kimbilir…
sırtına aldığın, ağzını perdelediğin kumaş ise sahne kostümünden başka bir şey değildi.
gizli sırları dökemiyordunuz artık dudak okuyarak…
iyi oldu, herşey örtüldü…
herkes içine içine güldü…
gülen gözleri olanlar kazandı birtek…
uzay yolunda kapsül bıraka bıraka ilerliyorduk, herşeyi yarım bıraka bıraka… yarım yarım kendimizi bırakıyorduk bu dünyaya… oysa yarım bıraktığımız herşey kendini tamamlattırır… olay yerine geri dönersiniz… (döner miyiz acaba?)… yolu bulabilmek için bıraktığımız ekmek kırıntılarını börtü böcek yedi belki de…
Işığını yakıp yolu aydınlattığımız lambalar plastiktendi ve erimeye başladı… yolumuz yavaş yavaş karanlık sulara gömüldü…
Ne büyük okyanus’ta kaybolduk. Kafayı uzatıp bakmakla, içine dalmak arasındaki uçsuz bucaksız farkta…
Koridorlar geçtik de geldik,
geçmişin uzun koridorlarından…
Yolun sonunda neler var diye merak ede ede yolun sonunu getirdik, halbuki ne demişler “kervan biraz da yolda düzülür”…
yol’un son’u
(bunun üzerinde biraz düşünmeliyim)
Dışarda bütün lambaları yakmak hafifletmez ölüm korkusunu… içeride karartma yaşadığın tüm saatlerde devreler yanmıştır bir kere…
Işıkları söndür, farketmez…
Ağzını kapa… (gerekmedikçe konuşma)
maskeni tak,
baloya gidiyoruz…
Dip-dibe girme, mesafeni koru, araya yılları koy…
açıl biraz…
arşın arşın bütün hâller görülsün…
ve…
herşey
(bütün bu anormal zamanlar)
kayıtlara geçsin.
Mevsimlerin kızı Eylül…
Eylül’ün ise en bebek saati…
Ankara’da…
Bir Seher Vakti doğmuşum…
Çok seher vakitleri görüp günler devirmişim,
Büyümüşüm, büyürken düşüp kalkmışım,
Hayatı sevmişim herşeye rağmen,
Hayatın bir okul olduğunu, sevinçler, kederler, başarılar, başarısızlıklarla dolu, ama herşeyin geçici olduğunu görmüşüm…
Geçici olan bir çok şeyi yazarak kalıcı kılmışım, yazmayı ve okumayı çok sevmişim..
Ne yaparsam yapayım aşk’la yapmayı seçmişim… dil’den değil kalp’ten olsun diye cümlelerime çok özen göstermişim.
Sevmişim, sevilmişim, en çok aşk’ta takılıp kalmışım… evlat tatmışım, iyi evlat olmaya çalışmışım, vatanımı, bayrağımı çok sevmişim… İstanbul’a hayran kalmışım, böylece şehirlerin en güzelinde yaşamayı seçmişim…
Halen dostalarımın ve ezelden beri var olduklarını düşündüğüm dostluklarımın tadını çıkarmaktayım…
