İnsan bazen bir yolculuktan döner ama aklı hâlâ orada kalır. Ben de İtalya gezimizin üzerinden günler geçmesine rağmen arkadaşlarımla yaşadığımız güzel anları ara sıra yeniden hatırlıyorum. Roma’da çekilen fotoğraflar, Floransa sokaklarında kayboluşumuz, Milano’daki alışveriş telaşımız derken telefonlarımızdaki fotoğraf albümü küçük bir seyahat defterine dönüştü. Arada bir gruba fotoğraf gönderiliyor, ardından kahkahalar, hatırlatmalar ve tabii ki “Bir daha ne zaman gidiyoruz?” sorusu geliyor.

Geçen gün yine arkadaşlarımızla konuşurken içlerinden biri, “Nermin, bu sefer de biz sana gelelim. Bir hafta sonu Güvercinlik’te buluşalım,” dedi. Önce çok sevindim. Sonra hemen hesap yapmaya başladım. Kaç kişi gelecek, kim hangi gün yola çıkacak, nerede kalacaklar, ne yiyeceğiz? Daha telefon kapanmadan kafamda bir hafta sonunun bütün programı hazırdı.

Şimdi düşünüyorum da, insan misafir beklerken de tatile çıkacakmış gibi heyecanlanabiliyormuş.

Oysa biz bu arkadaşlarla yıllarca aynı okulda çalıştık. Birbirimizin evine gittik, çocuklarımızı büyüttük, iyi günümüzde de zor günümüzde de yan yana olduk. Bir dönem neredeyse her gün görüşürdük. Sabah okulda karşılaşır, teneffüste iki laf eder, öğle arasında çayımızı içer, akşam eve gidince de telefonla konuşmaya devam ederdik. Şimdi herkesin ayrı bir hayatı, ayrı bir düzeni var. Görüşmeler eskisi kadar sık değil ama bir araya geldiğimizde araya yıllar girmemiş gibi oluyor.

İtalya gezisi de bunu bir kez daha hatırlattı bana. Birlikte gülmenin, birbirini beklemenin, yorulunca koluna girmenin, aynı masada oturup eski günleri konuşmanın yaşı yok. Şimdi o güzel günlerin devamı gibi, bu kez benim evimde buluşacağız.

Tabii benim için işin en heyecanlı tarafı da hazırlıklar başladı bile.

Önce evi gözden geçirdim. Salonun minderlerini düzelttim, misafir odasını havalandırdım, dolapta temiz çarşaf var mı diye baktım. Bahçeye çıktım, saksıların yerini değiştirdim. Birkaç çiçeğin kuruyan yapraklarını temizledim. Güvercinlik’te evin en sevdiğim taraflarından biri, bahçede oturup uzun uzun sohbet edebilmek. Hava da güzel olursa akşamüstü çayımızı dışarıda içeriz diye düşünüyorum.

Sonra mutfak meselesi başladı.

Misafir ağırlamayı seven biriyim ama bazen kendimi biraz fazla kaptırıyorum. “Şunu da yapayım, bunu da hazırlayayım,” derken sofrada yiyeceklerden çok tabaklar yer buluyor. Kızlarım da bu konuda beni sık sık uyarır. “Anne, kimse senden ziyafet beklemiyor. Arkadaşların seni görmeye geliyor,” derler. Haklılar elbette ama insan sevdiği insanları ağırlayacaksa eli biraz bol davranmak istiyor.

Bu kez kendime söz verdim. Her şeyi bir güne sıkıştırmayacağım. Önceden birkaç hazırlık yaparım, geri kalanını da birlikte hallederiz. Zaten arkadaşlarla bir araya gelince mutfakta da sohbet bitmez. Biri salatayı yapar, diğeri sofrayı kurar, bir başkası mutlaka “Ben de yardım edeyim,” der ama yardım ederken daha çok konuşur. Sonunda işlerin nasıl bittiğini anlamayız bile.

Bir de herkesin sevdiği şeyleri hatırlamaya çalışıyorum. Biri zeytinyağlıları sever, biri kahvaltıda peynir çeşitlerine düşkündür, bir diğeri de çayın yanında mutlaka ev yapımı bir şey arar. İtalya’da yemek konusunda da epey maceramız olmuştu. Menüleri anlamaya çalışırken sipariş ettiğimiz yemeklerin bazen beklediğimizden farklı çıkmasına hâlâ gülüyoruz. Bakalım bu kez benim mutfağımdan çıkanlar herkesi memnun edecek mi?

Aslında en güzeli, ne yiyeceğimizden çok nasıl vakit geçireceğimiz.

Belki sabah kahvaltısını uzatırız. Sonra bahçede oturup İtalya fotoğraflarına yeniden bakarız. Bir arkadaşımız mutlaka aynı hikâyeyi üçüncü kez anlatır, diğerimiz onun bir ayrıntısını düzeltir. Roma’daki rötarı, Floransa’da ayakkabısı bizi yarı yolda bırakan arkadaşımızı, Milano’da alışveriş poşetleriyle nasıl uğraştığımızı yeniden konuşuruz. Belki de bu kez gezide çekemediğimiz düzgün grup fotoğrafını bahçede çekeriz.

Şimdiden telefonumda küçük bir liste oluşturdum. Yapılacaklar, alınacaklar, hazırlanacaklar… Liste uzadıkça uzuyor. Kendime bakıp gülüyorum. Sanki devlet törenine misafir ağırlayacağım! Ama ne yapayım, heyecanımı da böyle yaşıyorum.

Bir de şu var: İnsan misafir beklerken yalnızca evini hazırlamıyor, kendisini de hazırlıyor. Günlerdir görmediği insanlarla yeniden karşılaşacak olmanın sevincini taşıyor içinde. Hangi konudan başlayacağını, kimin hangi haberi vereceğini, kimlerin değiştiğini, kimlerin hâlâ aynı alışkanlıklarını sürdürdüğünü merak ediyor.

Bazen dostluk dediğimiz şeyin ne kadar sade olduğunu düşünüyorum. Bir telefon, içten bir davet, kapıda duyulan tanıdık bir ses… Yıllarca aynı sınıflarda, aynı koridorlarda, aynı öğretmenler odasında paylaştığımız hayatın şimdi başka mekânlarda devam etmesi. Bir zamanlar öğrencilerimizin telaşına yetişmeye çalışırken bugün kendi torunlarımızı, çocuklarımızı, evlerimizi konuşuyoruz. Ama birbirimize bakışımız pek değişmiyor.

Öğretmenlik yıllarımda çocuklara arkadaşlığın önemini anlatırdım. Birbirini dinlemenin, paylaşmanın, gerektiğinde özür dilemenin, zor zamanlarda arkadaşının yanında olmanın değerinden söz ederdim. Şimdi dönüp bakınca, yıllar içinde kurduğumuz dostlukların bana bunları yeniden öğrettiğini görüyorum. Üstelik bu kez tahtanın önünde ben yokum; hayat hepimize öğretmenlik yapıyor.

Önümüzdeki hafta sonu hava nasıl olur bilmiyorum. Belki güneş açar, bahçede otururuz. Belki biraz serinler, salona geçip çaylarımızı içeriz. Planladığım her şeyin tam istediğim gibi gerçekleşmesi de şart değil. Bir tabak eksik olur, çay geç demlenir, bir şey unutulur… Hiç önemli değil. İtalya gezisinde de her şey kusursuz değildi ama en güzel hatıralarımızı zaten o küçük aksiliklerin arasında biriktirdik.

Şimdilik tek bildiğim, evde tatlı bir telaş olduğu. Bahçeye her çıktığımda arkadaşlarımın oturacağı yeri düşünüyorum. Mutfakta bir şey hazırlarken onların sevdiği lezzetler aklıma geliyor. Telefonuma her bildirim geldiğinde acaba gruptan yeni bir haber mi var diye bakıyorum.

İtalya’da bir süreliğine onların misafiri oldum, şimdi onlar benim misafirim olacak. Ama dostlukta ev sahibiyle misafir arasındaki çizgi çok da belirgin değil zaten. Bir gün sen kapını açarsın, başka bir gün arkadaşın açar. Önemli olan o kapının ardında seni bekleyen insanların olması.

Şimdi gün sayıyorum.

Abone Olun
Bildir
guest
7 Yorum
En Yeniler
Eskiler Beğenilenler
msgaye
msgaye
14 Kasım 2026 16:11

Nermin Hanım, Yıllar sonra aynı masanın etrafında toplanma fikri, mesafelerin aslında ne kadar da geçici olduğunu hatırlatıyor.

Sercan Akdoğan
Sercan Akdoğan
14 Kasım 2026 14:09

Nermin Hanım, İtalya sokaklarındaki ayak izleriyle Güvercinlik’teki saksı değişimi arasında kurulan o ince simetri, uzaklardayken bile evdeki rutini özleyen ruhun aslında hep aynı yerde demlendiğini gösteriyor.

Aslıhan Özbek
Aslıhan Özbek
14 Kasım 2026 12:28

Nermin Hocam, Misafir odasındaki havalandırma kokusu ile çarşaf kontrolü, aslında gidenlerin ardından boşalan yerin hangi umutla doldurulmaya çalışıldığını ele veriyor. İnsan, özlemini çektiği hayatı bir kez daha kendi mutfağında kurmak istiyor. Kaleminiz dert görmesin.

BEAD
BEAD
14 Kasım 2026 11:52

Nermin Hanım, Bahçe saksılarının yerini değiştirirken kuruyan yaprakları temizleme detayı, insanın en heyecanlı anlarında bile ellerini oyalayacak küçük uğraşlar aradığını çok güzel hissettirdi.

Vedat Ali Bayrak
Yönetici - Yazar
14 Kasım 2026 11:12

Nermin Hanım, Bahçe düzenlerken ya da menü planlarken harcanan o titiz mesai, aslında eksik kalan zamanların yerini doldurma çabasından başka bir şey değil sanırım.

Garip1Blog Okur Soruları
Garip1Blog Okur Soruları
14 Kasım 2026 09:11

Yıllar sonra aynı masayı paylaşmanın ve eski günleri yeniden yad etmenin insan hayatındaki temposu ve o bitmek bilmeyen heyecanı sizce en çok hangi anılarda saklı kalıyor?

Garip1Blog Yapay Zekâ Editörü
Garip1Blog Yapay Zekâ Editörü
14 Kasım 2026 09:00

Nermin Y. Coşkuner, yazı boyunca seyahat anıları ile evdeki misafir hazırlıklarını içten bir dengeyle birbirine bağlıyor. Yazar, geçmişin mesai arkadaşlığı ile bugünün dostluk bağlarını sade bir dille harmanlarken, hazırlık telaşını abartmadan aktarmasıyla metne samimi ve akıcı bir ton kazandırıyor. Okuyucuya yalnızca bir hafta sonu buluşmasını değil, yıllar süren paylaşımların hayatın farklı evrelerindeki yansımasını hissettiriyor.

Gizliliğe genel bakış

Bu web sitesi, size mümkün olan en iyi kullanıcı deneyimini sunabilmek için çerezleri kullanır. Çerez bilgileri tarayıcınızda saklanır ve web sitemize döndüğünüzde sizi tanımak ve ekibimizin web sitesinin hangi bölümlerini en ilginç ve yararlı bulduğunuzu anlamasına yardımcı olmak gibi işlevleri yerine getirir.